Nowa prezydencja szansą dla Europy.

Już za kilka dni Wielka Brytania przejmie prezydencję Unii Europejskiej na następne sześć miesięcy. Nie będzie to łatwa prezydencja. Brytyjczycy przejmują przywództwo UE w momencie być może największego w historii kryzysu tej instytucji. Nieuchwalony budżet na lata 2007-2013, fiasko referendów w sprawie przyjęcia konstytucji europejskiej, nieefektywne systemy emerytalne oraz odpływ kapitału z krajów starej Unii to tylko wierzchołek góry lodowej problemów, z jakimi Europa musi się zmierzyć w najbliższym czasie.

Czasu jest coraz mniej, z czego zdaje sobie sprawę brytyjski premier Tony Blair. Jego przemówienie w Parlamencie Europejskim, wprowadzające do „brytyjskich rządów w UE", pokazało drogę reform, którą powinna pójść Europa. Dla mnie najważniejszym testem wiarygodności Brytyjczyków będzie rozpoczęcie prac nad reformą polityki społecznej, w której, jak zauważył Blair, generuje się 20 milionów bezrobotnych i w której rozbudowany system socjalny sprawia, że w konkurencji z dynamicznie rozwijającymi się krajami Azji i Stanami Zjednoczonymi, Europa stoi coraz bardziej na straconej pozycji. Wierzę, że zasada wolnego przepływu usług będzie bardziej zrozumiała dla Brytyjczyków, niż ma to miejsce w Niemczech i Francji. Zdaje się, że Brytyjczycy, którym dzięki liberalnym reformom, wprowadzonym w ostatnich latach udało się znacznie poprawić wewnętrzną sytuację gospodarczą, będą chcieli z determinacją walczyć o wprowadzenie gospodarczych reform w Unii.

Cieszy mnie w wystąpieniu Blaira zwrócenie uwagi na takie sprawy jak inwestycje w gospodarkę opartą na wiedzy, szkolnictwo wyższe, edukację zawodową i podnoszenie kwalifikacji na rynku pracy, innowacje i badania naukowe, rewitalizację miast, kreowanie miejsc pracy i przedsiębiorczość. Czas przejść w Europie od słów do czynów. Pięknie brzmiące założenia Strategii Lizbońskiej mają się nijak do rzeczywistej polityki Unii w tej sprawie. Zmiany finansowania polityki rolnej oraz inwestycje w społeczeństwo wiedzy i nowe technologie, to priorytety polityki unijnej na dziś. Jeśli Brytyjczykom uda się rozpocząć proces wdrażania tych reform, to jest szansa na wyjście z kryzysu.

Pozostaje jeszcze kwestia unijnego budżetu. Fiasko niedawnego szczytu UE obnażyła brak wizji wielu przywódców starej Unii. Trzeba powiedzieć jasno, jeśli nas chciano w Unii Europejskiej, to konsekwencją tego kroku musi być inwestowanie w nowe państwa członkowskie. Brak realizacji zasady solidarności europejskiej, a co za tym idzie dzielenie Europy na starą bogatą i nową biedną, w szybkim tempie zaowocuje jeszcze większym kryzysem gospodarczym na kontynencie. Bez rozbudowy infrastruktury gospodarczej w nowych państwach członkowskich nie będzie szans na budowę Unii jako silnego konkurenta na rynku globalnym. Niepokoją mnie deklaracje Brytyjczyków, którzy szukają kompromisu budżetowego na poziomie 1 % PKB. W ten sposób jedności nie zbudujemy, a Tony Blair powinien sobie zdawać sprawę, że największymi sojusznikami we wprowadzeniu niezbędnych reform mogą być dla niego nowe kraje członkowskie, w których awersja przed zasadami gospodarki rynkowej jest znacznie mniejsza niż we Francji albo w Niemczech.